De laatste week heb ik mij veel zorgen over mijn moeder gemaakt.
Ze heeft de ziekte van Alzheimer.
Twee dagen per week gaat naar Zorgboerderij de Tulp.
Ze woont nog zelfstandig.
Elke ochtend komt de wijkzorg de medicijn-pleister plakken.
De wijkzuster belde mij vorige week op
dat de verwardheid zorgwekkend snel toeneemt.
Onsamenhangend en gehaast praten.
Handelingen bij het aankleden die niet kloppen.
Gedoe met snoeren en stroom.
Mensen die buiten lopen, aanklampen om hulp.
Ik realiseerde mij hoe kwetsbaar haar dat maakt.
Vandaag bracht ik het Kerststuk
dat ik ieder jaar laat opmaken
van de Kerstspullen die ze 50 jaar lang in de boom had hangen.
Boodschappen gehaald en samen warm gegeten.
.JPG)
Hier lig ik even op mijn moeders bank
te wachten op de
wijkzusters en iemand van Geriant.
Geriant regelt de indicatie voor een verzorgingstehuis.
Ondanks dat na drie dagen bleek dat de verwardheid
waarschijnlijk veroorzaakt
wordt door een flinke blaasontsteking
Kan ik de realiteit niet ontkennen.
Zelfstandig wonen is op een gegeven moment niet langer verantwoord.
Mijn moeder was altijd gehecht aan haar vrijheid
wilde zeker niet naar een bejaardenthuis,
met die boodschap ben ik opgegroeid.
En nu
zit ik hier op mijn eigen bank
met tranen in mijn ogen.
Het voelt als falen.
Als 'verraad'.
Ik onderneem stappen om mijn moeder uit haar huisje te halen.
Voel ook de druk
de verantwoording
om haar een goede plaats te bezorgen.
Er zijn meerdere zorginstellingen die we vooraf mogen bezoeken.
Alzheimer.
Ook wel 'omstanders' ziekte genoemd.
Omdat de omstanders/familie/partner ook lijden.
Ben 'gewaarschuwd' voor twee moeilijke momenten.
Het moment dat je moeder uit huis moet.
Het moment dat je moeder je niet meer herkend.
Ben nu moe.
Fijn dat ik het met jullie kan delen.
Dat helpt.
Liefs Katrien.
