Een half jaar geleden had ik een dipje.
Na wat geGoogle leerde ik dat het te maken had met het lege nestsyndroom.
Zoonlief is 19 jaar,
vindt steeds zelfstandiger zijn weg in het leven.
In plaats van depri, omdat ik mij niet meer nodig voelde,
besloot ik trots te zijn op mijzelf.
Die moedertaak had ik toch maar mooi volbracht.
Mijn inzet, de dingen die ik gedaan of juist gelaten had
dienden toch allemaal om tot dit punt te komen?
Een gelukkige jongeman die goed in het leven staat.
Vrijheid.
Vrijheid die in de plaats komt voor zorgtaken.
Vrijheid ook voor Donald,
die sinds 1 december gestopt is met werken.
Na een periode waarin ik moest wennen
aan zijn constante aanwezigheid is hier ook rust in gekomen.
De klusjes die rondom huis gedaan worden,
de kooktaak die als vanzelfsprekend wordt opgepakt geven mij nog meer vrijheid.
De afgelopen week heb ik bijna alle accessoires uit de
woonkamer, keuken en slaapkamer verwijderd.
Ook daar een leeg canvas.
Waarom blog ik eigenlijk?
Ik vroeg het mij al langere tijd af.
Vandaag las ik het antwoord dat mij paste.
Bloggen doe je voor jezelf.
Bloggen heeft mij echt heel veel gegeven, maar nu is het klaar.
Het is tijd voor iets anders.
Ik weet niet wat er komen gaat
maar ik weet zeker dat het goed is.
Liefs Katrien.
.png)
