Vorige week had ik stress.
Verzorgingshuis-voor-mijn-moeder-zoeken-stress.
Het eerste huis dat wij bezochten vond mijn moeder meteen goed.
Het was er lekker warm.
De toetjes zagen er smakelijk uit.
De mensen waren er vriendelijk.
Het kamertje had een prachtig uitzicht.
Maar de huiskamer activiteiten voor Alzheimer patiënten
was ver onder de maat.
Drie maaltijden per dag samen opeten
en een spelletje spelen met een vrijwilliger.
Geen draaiboek.
"U bent oud, u hoeft hier niets", zei de zuster.
De handwerkclub was opgeheven wegens te kort animo.
(Te kort animo van wie?)
Ik vond het er naar urine ruiken.
De meubels een bijeen geraapt zooitje...
dit kon mijn kringloopliefde niet eens waarderen :-)
Kapot gereden deuren, deurbeslag los.
Verrotte sierkalabassen bij de entree.
Volgens degene die de rondleiding deed mocht mam
een aantal keer per week naar
Iets vertrouwds uit haar oude leven...
dat argument zette ik bij de 'plus kant' van mijn lijstje.
Want dat lijstje was er
in mijn hoofd.
Het gevoel was namelijk niet goed
en dat probeerde ik met de ja-kant van het lijstje te compenseren.
Mijn zus was enthousiast want het verzorgingshuis ligt op fietsafstand van haar huis.
Dus ik zei ja en maakte het administratief in orde.
Ergens in de komende weken verhuizen.
Toen ontstond er onduidelijkheid.
Mag mam wel of niet naar de Tulp?
Bellen, bellen, bellen.
Vier verschillende mensen van dat verzorgingshuis zouden het nakijken.
Wachten op, terug gebeld worden.
Wachten.
Wachten.
Bellen.
Ik vind dit een slecht begin...van een jarenlange samenwerking.
Intussen was ik met Donald al in een ander huis gaan kijken.
Mijn zus dezelfde middag, zij had er geen klik mee.
Een week later nog geen reactie van het eerste huis.
Ik voelde druk...ze waren de kamer daar al aan het opknappen...
misschien wil ik er nog vanaf..Oei oei.
Vanmorgen mijn moeder opgehaald.
Zij wist niets van de onrust die ontstaan was om de zorgboerderij.
Samen naar het tweede verzorgingshuis gereden.
En het was goed.
Het was er lekker warm :-)
Een ruimere kamer.
Vriendelijke mensen.
Een man speelde keyboard in de huiskamer waar iedereen meezong.
Ze gingen 's middags samen een appeltaart bakken.
Een professionele aanpak.
Een draaiboek met dagelijkse en wekelijkse activiteiten.
Ze gaan een levensboek maken waarin staat wie mam is
met foto's van ons en vroeger met pap.
Haar hobby's en haar werk.
De zorg is op maat,
als je een uitslaper bent mag je later op de ochtend douchen of 's avonds.
Veel mensen hadden hun kamerdeur open, gastvrij, gezellig, uitnodigend.
Verse tulpen op tafel.
's Middags nog een keer heen gereden met mijn zus en mam.
Het voelde nu ook goed voor mijn zus.
Als mam hier komt wonen hoeft ze niet meer naar de Tulp
want dezelfde zorg krijgt ze hier in het huis.
Wat haar ook rust geeft, niet meer klaar staan voor het busje.
Dus...het eerste huis afbellen
en meteen om nieuw behang.
Want maandag gaat mam al in zorg/wonen!
Het voelt goed en dat geeft energie...we gaan er leuke verhuisdagen van maken.
-Liefs Katrien-
.JPG)
