Woensdag had ik vrij gepland
om voor het eerst met de Annie Sloan verf aan de slag te gaan.
De hele nacht ervoor slecht geslapen,
in gedachten was ik al aan het schilderen,
pfff
waar een mens zich druk om kan maken.
Vroeg uit de veren
eerst maar een lekkere bak koffie gezet.
Het is krijtverf op waterbasis.
Het grote voordeel van deze verf.
Je hoeft NIET te schuren.
Wat een topper,
het smeert gemakkelijk,
het dekt in een keer
en is droog in een uurtje.
Dan kan je het in de was zetten,
waardoor de verf sluit
en de kleur verdiept en wordt het wat levendiger.
Op de randjes wat 'slijt' plekken schuren
en klaar.
Deze laatste fase heb ik nog niet gedaan want
er werd nog een schilderproject langs gebracht door
'Clarabella' en haar man 'Karel'.
Ik was voor deze kast gevallen vanwege het houtsnijwerk.
Dat hij dik in de was stond had ik niet over na gedacht.
Heb je ooit iets geschilderd dat in de was stond
ik wel...
een drama,
schuren, schilderen, schuren, schilderen
en nog zie je een soort vocht door de verf heen bloeden.
Maar wat denk je!
'Annie Sloan' hecht gewoon.
Dus na het avondeten stortte ik mij op de kast.
Als iets zo gemakkelijk gaat
ga je maar door.
Te lang door,
dat voel ik nu vandaag aan mijn lijf.
Dus, ik kan de Annie Sloan verf van harte aanbevelen
maar waarschuw wel
voor de verslavende gevolgen.
