"En je verteld het nogal nuchter"
was een van de reacties die ik kreeg op mijn vorige blog bericht.
Nou 'Bertiebo', dat ik de situatie nog wel kon handelen
komt doordat ik in mijn goede dagen zit.
Mag ik het uitleggen aan de hand van de post die ik van Els kreeg?
Mijn goede dagen van de maand
beginnen op de dag dat ik ongesteld wordt.
Afgezien van het lichamelijke ongemak voel ik mij
'in mijn hoofd' zo geweldig!
Dan bruis ik van energie,
hoor ik de vogels fluiten,
maak ik afspraken met vriendinnen,
houdt met het gemak het huis schoon,
ben creatief,
kook de heerlijkste gerechten,
ben ik aanhankelijk en
vrolijk.
Op zulke dagen fladder ik met gemak door het leven
en kan ik wel wat stress verdragen.
Deze periode duurt tot de eisprong, 14 dagen.
De periode na de eisprong,
dus de weken-dagen voor de volgende ongesteldheid
daar heb ik jaren mee geworsteld.
PMS.
Een bekende term.
Premenstrueel syndroom.
In die weken zat ik niet lekker in mijn vel,
piekerde veel,
twijfelde veel.
'Alles', was mijn schuld.
Uitgeput,
en overprikkeld strompelde ik die laatste week door.
Met huilbuien of boze woorden tijdens de laatste dagen.
Iets beter ging het na de komst van Donald in mijn leven.
"Jij bent oké", zei hij altijd.
"Je bent op en top, vrouw".
Je bent net Katrien Duck, die kan ook zo wisselvallig uit de hoek komen.
Wat ook hielp om deze dagen beter te handelen;
iets wat ik las over de indianen.
Zij hebben voor deze fase een speciale tipi,
vrouwen mogen zich hierin terugtrekken om tot rust te komen
te voelen
na te denken
analyse en reflectie
creatieve plannen te maken.
De overige stamleden zorgen dan voor de dagelijkse taken,
koken, opvoeden, schoonmaken.
Op het moment dat de ongesteldheid doorbreekt
komen de vrouwen weer naar buiten
dansen weer
en voeren de creatieve plannen uit die ze in de tipi bedacht hebben.
De acupuncturist (man) die afgestudeerd was op PMS
adviseerde mij 10 jaar geleden,
in een hoekje te gaan zitten
en wachten tot de PMS dagen voorbij waren.
Hij liet een plaatje zien van een vrouw die in elkaar gedoken op de grond zat.
Ik verklaarde hem voor gek!
Hoe kan ik in een hoekje zitten terwijl ik een kind
heb waar ik als alleenstaande moeder voor zorg.
Ik moet werken.
Ik moet koken.
Ik moet, ik moet....(inwendig) razend liep ik de deur bij hem uit.
Een aantal jaren verder en wijzer,
moet ik niet zoveel meer van mijzelf.
Moet ik niet meer zeven dagen per week
een warme verantwoorde maaltijd op tafel zetten.
Een kind klapt heus niet in zijn handen
omdat je de vloer in de was hebt gezet.
Sommige dingen moeten misschien wel
dus,
Leer ik hulp te vragen.
Leer ik mijn rust te nemen.
Leer ik mijn grenzen aan te geven.
Nu even niet, " Ik zit in mijn Tipi-dagen" zeg ik dan.
Bedankt Els, voor de met zorg uitgezochte afbeeldingen!
Bovenstaande 'Katrien' had ik zelf, die laat zien hoe heerlijk ik mij nu voel.
De laatste dagen in de Tipi heb ik namelijk heel goed voor mijzelf gezorgd.
I can only please one person per day,
today i choose me.
